Rozdział 22

W czwartkowy poranek, Marisa, otworzyła oczy kilka minut po godzinie dziewiątej. Miała wrażenie, że z salonu docierają do niej głosy Clarissy i Terrenzio, który zapewne przygotowywał młodszej siostrze śniadanie. Brunetka na samo wspomnienie poprzedniego dnia, cicho jęknęła, wtulając twarz w poduszkę. Po poprzednim dniu pełnym kłótni oraz niedomówień, sądziła, iż nie zmruży ani na chwilę oka. Jednakże po pewnym czasie udało jej się zasnąć, choć jej umysł wciąż wracał do relacji Vivienne, Terrenzio i jej samej, a przede wszystkim spotkania w cztery oczy z Mattem Wainwright.

Wizyta ta nie należała do komfortowych, ponieważ postawa Amerykanina wyraźnie nastawiona była walecznie. Marisę bynajmniej ten fakt nie zdziwił, gdyż spotkanie po wielu latach mężczyzny, który bezwzględnie uwiódł ukochaną nie było wymarzonym. Niestety okoliczności sprawiły, że Matthew zamiast spędzać czas wolny z małżonką w Atlancie, postanowił najwcześniejszym lotem udać się do Europy, aby bezzwłocznie wyjaśnić całą zaistniałą sytuację. Sama Victoria Wainwright musiała pozostać w Stanach Zjednoczonych ze względu na sprawy zawodowe w stolicy Georgii.

O, tyle co dla jej rodziny niezapowiedziana wizyta amerykańskiego prawnika była kłopotliwa, o tyle Vivienne poprawiła fatalny humor i sprawiła, że stała się nieco bardziej odprężoną odkąd ujrzała Matta i Chrisa w progu domu.

Powoli przekręciła się na łóżku, wpatrując w błękitną ścianę pokoju. Nagle w jej myślach zawitał Davide, z którym od dłuższego czasu nie spędziła więcej niż dwadzieścia minut. Szczerze przed sobą przyznała, że nie miała bladego pojęcia, co działo się z jej przyjacielem. Dlaczego przestał się odzywać? Czy przez tegoroczne wakacje wszystko ulegnie zmianom? Przecież dawniej ich przyjaźń była stawiana na pierwszym miejscu, Davide opowiadał jej dosłownie wszystko, nie pomijając życia osobistego. Czy przestała mu być potrzebna? A może straciła bratnią duszę?

Wtem uświadomiła sobie, iż nawet Fabrizio od poprzedniego dnia ani razu się do niej nie odezwał. Czy stwierdził, że wszystko, co wydarzyło się wczoraj było błędem? Błędem, który nieodwracalnie zaważy na dalszej przyjaźni? Teraz zapewne nie będzie tak jak kiedyś; między nią, Fabrizio, a nawet Davidem. Czy zgrane trio, jakie niegdyś tworzyli rozpadnie się, jak za dotknięciem magicznej różdżki? Ta myśl ją przygnębiła.

– Życie jest piękne – rzekła sarkastycznie, uderzając dłonią w materac.

Tymczasem jedną z najsłynniejszych ulic Mediolanu, prowadzącą od zamku Sforzów do Piazza Cardusio, w całkowitej ciszy zmierzali Matthew i Vivienne, której od poprzedniego wieczoru na krok nie odstępował Christopher. Chłopiec wsunąwszy wolną dłoń w ciepłą rękę siostry, obserwował uważnie zmieniające się otoczenie, podczas gdy równolegle zajadał się wielką porcją truskawkowo-waniliowych lodów zakupionych w przydrożnej cukierni.

Duża ilość sklepów w tej części Mediolanu była jeszcze zamk­nięta, ale w większości z nich i tak nie postawiłaby stopy – butiki z używaną odzieżą, kilka z nowymi, włoskimi ciuchami: spód­nicami i bluzkami odpowiednimi raczej dla jej mamy, do tego Burger King i McDonald. Wśród budynków dostrzegła także hotel, kilka ekskluzywnych re­stauracji oraz barów i to było mniej więcej wszystko. W sumie jedyne ciekawe miejsca stanowiły sklep muzyczny oraz oldskulowa knajpka, gdzie mogłaby posiedzieć ze znajomymi.

– Całkiem ładnie tutaj – rzucił nagle Matt w ojczystym języku. Zresztą oprócz angielskiego oraz podstaw francuskiego nie władał żadnym innym.

Vivienne przeniosła spojrzenie na ojca, doskonale wiedząc, że nie potrafi powiedzieć wprost, tego, co ma na myśli. Zawsze unikał trudnych tematów, lecz poprzedniego wieczoru, była mu za to wdzięczna. Dzięki temu nie musiała prowadzić dyskusji, na którą wówczas nie miała najmniejszej ochoty.

– Uhm. Nie uważam, by było tu ładnie – mruknęła, skrzywiając się nieznacznie. Nie miała pojęcia, czy słowa, jakie wydobyły się z jej ust, spowodowane były zdarzeniami, które zastały ją w tym miejscu, czy autentycznym odczuciami. – Według mnie wygląda tu jak na jednym z tych ponurych, wiktoriańskich obrazów – dorzuciła od niechcenia.

– Być może „ładnie”, nie jest odpowiednim słowem, aby opisać to miejsce. – Zgodził się, Matthew, jakoby czytał w jej myślach. – Ale sądzę, że atmosfera tego miejsca przemawia do większości ludzi – dodał prawnik. – Czuć tu magię.

Dotarli do jakiegoś murku, gdzie Vivienne ostrożnie posadziła sześcioletniego blondyna na szerokiej zaporze. Sama natomiast wsparła się łokciami o górną część cyklopowego muru, splatając ściśle palce tuż za plecami brata i obserwowała przebieg wydarzeń, rozstrzygający się przed nią. Matt nie otrzymując odpowiedzi, westchnął, przybierając podobną pozycję.

– Tato, nie wyszliśmy po to, aby podziwiać scenerię – stwierdziła Viv. – Cóż… Chcę tylko się dowiedzieć, dlaczego nigdy nie powiedzieliście mi prawdy.

– Tak mi przykro, kochanie – odpowiedział, przenosząc brązowe spojrzenie na Vivienne. – Od samych twoich narodzin wychowywałem cię jak swoje własne dziecko, pokochałem i nie interesowało mnie to, że nie jestem twoim biologicznym ojcem – wyjaśnił, śmiało patrząc w jej lazurowe tęczówki. – Wiesz, czego najbardziej się obawiałem? – Pokręciła głową, wsłuchując się w każde jego wypowiedziane słowo. – Że pewnego dnia, jak się dowiesz o wszystkim, niespodziewanie odejdziesz chcąc poznać prawdziwego ojca.

Zauważyła nagle jak Matt wyprostował się i kurczowo uchwycił murku.

– Kiedy zadzwoniłaś do nas i powiedziałaś, że już wszystko wiesz nie miałem pojęcia jak się zachować. – Zmrużył powieki, obserwując rozpościerający się widok przed nimi. – To musiał być dla ciebie szok. – Blondynka skinęła lekko głową, aczkolwiek nie była pewna, czy Matt to dostrzegł. – Nie jestem dumny z tego, co zrobiłem, Vivienne. Ale pomyśl, przez co przeszedłem. – Ponownie zwrócił ku niej swoją twarz.

Zerkając na mężczyznę, posłała mu nieznaczny, dodający otuchy uśmiech.

– Poznałem twoją matkę w Nowym Jorku w osiemdziesiątym szóstym roku. Zakochałem się bez pamięci i oboje wiedzieliśmy, że to nie był jakiś tam wakacyjny romans – kontynuował, a Vivienne w tym czasie wpatrywała się w każdą fałdę na jego zmarszczonym czole. Wciąż nie mogła uwierzyć, że nie był jej ojcem. – Gdy skończyłem studia prawnicze, postanowiłem oświadczyć się Victorii. Przyjęła je, ale po kilku dniach musiałem pilnie powrócić do Miami. – Wspominał Matthew, a Vivienne poczuła się niczym intruz w osobistych wspomnieniach mężczyzny. – Twoja… To znaczy moja matka, Katherine… – zaczął nerwowo.

   – Babcia Kathy – wtrąciła uśmiechając się ciepło, bowiem wiele dobrego słyszała na temat tej kobiety. Choć nigdy nie było jej dane poznać babki, miała niesamowite przeczucie, iż była wspaniałą osobą. Tak jak Matt.

– Tak, twoja babcia. – Uśmiechnął się, zerkając przelotnie na jasnowłosą. – Zachorowała, a potem zmarła i musiałem zostać dłużej w Miami niżeli przepuszczałem – wyjaśnił. – Po niecałych trzech tygodniach, gdy przyjechałem do twojej matki, oczywiście bez zapowiedzi, bo chciałem zrobić jej niespodziankę, była jakaś spięta. Pamiętam to jak dziś. – Pokręcił głową, a blondynka odniosła wrażenie, że głos mu zadrżał. – Niedługo potem okazało się, że Vicky spodziewała się dziecka. I pewnym stało się, że to dziecko nie było moje. – Matt podrapał się w głowę, tak jakby odczuwał tam ból. Bez problemu zauważyła jak cierpiał, dlatego położyła rękę na jego ramieniu czując jak zgromadzony gniew pomału opadał. – Nie mogłem mieć dzieci, byłem w tracie leczenia – wyjaśnił, a Viv łatwo wydedukowała, dlaczego istniała taka różnica wiekowa pomiędzy nią a Chrisem. Ojciec westchnął, po czym dodał: – Victoria w końcu przyznała się, że mnie zdradziła. Twój ojciec miał inny styl bycia, mówienia, inaczej wyglądał, lubił z nią rozmawiać i nie odważył się krytykować, bo przecież dopiero, co zaczęli znajomość. Co z tego, że miał narzeczoną w Mediolanie, a Vicky zawsze brzydziła się facetami, którzy zdradzają swoich partnerów – fuknął przeciągle. – Co z tego, że wcale nie był bogaty i może nawet nie był szczególnie przystojny?

– Tato – przerwała mu, ignorując określenie, jakimi nazwał Terrenzio. Widziała, iż Mattowi ciężko powracać do przeszłości.

– Postanowiłem zaryzykować – powiedział, dając tym samym znak, że zamierza kontynuować opowieść, którą dotąd znali wyłącznie jej rodzice. – Było cholernie ciężko dla nas obojga. Ciągle walczyłem z własnymi myślami, wyobrażałem sobie ją z tym drugim, oczami wyobraźni widziałem jak się kochają, przytulają, całują. Wzbierała się we mnie złość, żal, byłem wściekły, momentami nie chciałem jej widzieć. Ona płakała, ale cierpliwie to znosiła, wiedziała, że muszę to wyrzucić z siebie, że gdzieś te emocje muszą ujść – powiedział patrząc na Chrisa, który również go uważnie obserwował, choć w gruncie rzeczy nie zdawał sobie sprawy z powagi sytuacji. – Trwało to długo, kilka dni było dobrze, a potem znów dopadała mnie chandra, wściekłość, poczucie upokorzenia – powiedział ciszej, przenosząc wzrok na Vivienne, która wpatrywała się w niego z otwartymi ustami. – Kiedy jednak zawiozłem Vicky na badania kontrolne i zobaczyłem ciebie na ekranie… Chyba właśnie wtedy uświadomiłem sobie, że ja… Ja chciałem to dziecko. Chociaż biologicznie nie należało do mnie.

 „To dziecko”, powtórzyła w myślach, przecież tym dzieckiem była ona!

– Wiesz, co było najgorsze? – spytał retorycznie, ponieważ żadnej odpowiedzi nie żądał. – Często napadały mnie myśli, że skoro ona mogła mnie zdradzić to dlaczego ja nie mogę. Chciałem przyjąć taką formę odwetu albo zwyczajnie odbudować zranioną dumę – wyjaśnił widząc nadal zdziwiony wzrok blondynki. – Posłuchaj, mimo, że nie byłaś moją córką, pokochałem cię, zanim jeszcze się urodziłaś. Wtedy postanowiłem powalczyć o Victorię, dać jej szansę… Dać szansę nam. Ciągle nie była mi obojętna. Ciągle ją kochałem.

Vivie niespodziewanie poczuła, jak jej oczy naszły łzami.

– Jak miałem powiedzieć coś takiego dziecku, Vivienne? – spytał bezradnie, a w jego głosie usłyszała chrapliwy szloch. – Kiedy dowiedziałem się, że jedziesz do biologicznego ojca, zupełnie straciłem grunt pod nogami, a gdy tylko o tym myślałem, serce mi pękało. Sądziłem, że zdołam powstrzymać Victorię przed tym szalonym pomysłem, ale nie udało mi się – kontynuował, drążącym głosem. – Mój Boże, Vivienne, przepraszam, nie chcieliśmy, aby tak wyszło. Naprawdę…

– Wiem tato, wiem. – Odezwała się, wtulając się ufnie w jego ramiona.

– Od teraz zrobię wszystko, co w mojej mocy, by naprawić błędy. Tylko daj mi szansę. – Pogłaskał ją po plecach, tak jak to zawsze robił. – Postaraj się nie obwiniać mamy. Robiła wszystko, aby cię chronić, ponieważ też cię kocha. Gdy zaszła w ciążę miała dopiero dwadzieścia jeden lat. Nie wiedziała, co robić. Miała swoje plany i marzenia, a dziecko mogło wszystko pokrzyżować – Matt nic więcej nie mówiąc pozwolił jej się wypłakać, a następnie dodał: – Wracajmy już do hotelu. Jutro z samego rana mamy samolot powrotny.

– Już jutro? – spytała, a ocierając łzy, zerknęła na twarz ojca. – Zanim stąd wyjadę, muszę załatwić, jeszcze jedną bardzo ważną sprawę.

Nie pytając nawet o ów rzecz, skinął głową. Jasnowłosa wzięła ojca pod ramię, a w ciszy obserwując dumnie maszerującego brata, kilka kroków przed nimi, odetchnęła z ulgą. W pewnym sensie poznanie całej prawdy, pozwoliło odzyskać utracony spokój. Ponadto niezmiernie ucieszyła się, że pomimo niewierności Victorii, Matt pozwolił odbudować zaprzepaszczony związek.